1 listopada 1920 r. rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu. Po powrocie do polski we wrześniu 1922 r., objął stanowisko I oficera Sztabu Inspektora Armii nr 1 w Wilnie. spośród dniem 25 kwietnia 1925 r. został "odkomenderowany" na okres 4 miesięcy do pełnienia obowiązków zastępcy szefa Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej. [1] odkąd października 1925 r. dowodził 37 Pułkiem Piechoty w Kutnie. W okresie odkąd listopada do grudnia 1926 r. był szefem III Oddziału Sztabu Generalnego. W styczniu 1927 r. został dowódcą piechoty dywizyjnej 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach, natomiast w czerwcu 1930 r. – piechoty dywizyjnej 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu. W październiku 1930 r. objął funkcję oficera w Inspektoracie Armii w Toruniu. 1 listopada 1931 r. został dowódcą 3 Dywizji Piechoty Legionów w Zamościu.
10 grudnia 1931 Prezydent RP, Ignacy Mościcki awansował go na generała brygady ze starszeństwem spośród dnia 1 stycznia 1932 i lokatą 3 oraz „zezwolił na nałożenie odznak nowych stopni nim 1 stycznia 1932". [2]
W okresie odkąd 12 października 1935 r. do 23 marca 1938 r. sprawował funkcję generała do prac przy Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych w Toruniu. równolegle jesienią 1938 r. na 3 miesiące został dowódcą Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Śląsk", która przeprowadziła akcję przyłączenia Zaolzia do Polski. 23 marca 1939 r. objął dowodzenie Armii "Pomorze". W sierpniu tego roku uczestniczył w pracach planistycznych dotyczących ewentualnego użycia Korpusu Interwencyjnego w Gdańsku. stworzenie Korpusu i wysunięcie jego jednostek silnie na północ zburzyło przecież obronne plany Armii Pomorze i doprowadziło spośród początku w trakcie wojny do jej klęski.